package pl.wr.particle.def.matter.elementary.hypothetical.others;

import pl.wr.particle.def.matter.typeparticle.IHypotethicalParticle;

/**
 * In physics, the graviton is a hypothetical elementary particle that mediates
 * the force of gravitation in the framework of quantum field theory. If it
 * exists, the graviton must be massless (because the gravitational force has
 * unlimited range) and must be a spin 2 boson. This is because the source of
 * gravitation is the stress-energy tensor, a second-rank tensor, compared to
 * electromagnetism, the source of which is the four-current, a first-rank
 * tensor. Additionally, it can be shown that any massless spin-2 field would be
 * indistinguishable from gravitation, because a massless spin-2 field must
 * couple to (interact with) the stress-energy tensor in the same way that the
 * gravitational field does.[4] This result suggests that, if a massless spin-2
 * particle is discovered, it must be the graviton, so that the only
 * experimental verification needed for the graviton may simply be the discovery
 * of a massless spin-2 particle.[5]
 * 
 * Grawiton jest bozonem. Ma spin równy 2, co oznacza, że jest opisywany
 * tensorem drugiego rzędu (macierzą). Tensor drugiego rzędu ma w przestrzeni
 * czterowymiarowej 16 składowych, jednak macierz grawitonu jest symetryczna,
 * stąd pozostaje niezależnych 10 składowych. Gdyby grawiton był masywny, to
 * jego macierz miałaby 5 stanów własnych. Jednak jest bezmasowy, stąd ma tylko
 * 2 stany własne, analogiczne do stanów polaryzacyjnych światła. O ile jednak
 * światło składa się z fotonów o spinie 1 i jego standardowe stany
 * polaryzacyjne (pionowy i poziomy) przechodzą w siebie po obrocie o 90°, to
 * polaryzację grawitonu wystarczy obrócić o 45°. Polaryzacje te oznacza się
 * symbolami "+" i "x". Grawiton jest kwantem pola grawitacyjnego. W teorii
 * względności pole to jest tożsame z tensorem metrycznym, można więc
 * interpretować grawiton jako "zmarszczkę" czasoprzestrzeni. W Teorii
 * grawitacji kwantowej grawiton jest bozonem cechowania, co oznacza, że
 * oddziaływanie grawitacyjne polega na wymianie wirtualnych grawitonów.
 * Grawitony mogą oddziaływać same ze sobą, stąd równania grawitacji są
 * nieliniowe. Grawiton jest identyczny ze swoją antycząstką (podobnie jak np.
 * foton), czyli jest cząstką Majorany. Zgodnie z teorią supersymetrii grawiton
 * powinien posiadać partnera o spinie 1½. Cząstka ta jest fermionem i nosi
 * nazwę grawitino. Ze standardowej Teorii względności wynika, że grawiton ma
 * masę 0. Istnieją jednak proste rozszerzenia tej teorii, gdzie obok grawitonów
 * bezmasowych istnieją także masywne. Według obecnej wiedzy, wykrycie
 * pojedynczych grawitonów jest w praktyce niemożliwe. Jest tak, ponieważ
 * grawitacja jest bardzo słabym oddziaływaniem. Obserwacja zderzenia grawitonu
 * z inną cząstką wymagałaby zgromadzenia takiej ilości materii i tak długiej
 * obserwacji, że ludzka cywilizacja może nigdy tego nie osiągnąć. Można jednak
 * rejestrować fale grawitacyjne, które można rozumieć jako superpozycję
 * ogromnej ilości "pojedynczych" cząstek. Grawiton oznacza się symbolem g.
 * 
 * @version 1.0
 * @author wieslaw.rodak
 *
 */
public interface IGraviton extends IHypotethicalParticle{

	String SYMBOL = "g";
}
